rolege onsdagsmorgonar, franz kafka koppar, sandra beijer, first aid kit og om å vere seksten år, full og stormforelska

eg sit på kjøkkenet. drikk kaffi, les kronikken til sandra beijer, og høyrer på first aid kit sitt nye album. eg har spelt det non-stop i to dagar no, og blir ikkje lei. berre meir og meir fascinert, meir og meir forelska i tekstane, harmoniane og den rolege, men endå små-euforiske, kjenslen ein får av å lytte til dei. eg leste ei musikkmelding på nrk av albumet, “fyrstehjelp mot januartristesse” sto der, og det er akkurat det the lion roar er. fyrstehjelp mot januartristesse. perfekt musikk å høyre på når ein et frukost, arbeider, skriver, tar ein røyk ute i den litt for kalde lufta eller skal sove. det verkar som balsam, sakte, men sikkert, fjernar det flokane frå sinnet og ein får ro i sjela.

det er lyst ute no, og håret mitt har tørka frå dusjen eg tok i dag tidleg. eg har fyllt opp franz kafka koppen min med kaffi for tredje gong og tenker på praha og franz kafka bokhandelen eg var i der og på korleis dei tre siste dagane har vore betre enn dei fleste dagane i heile januar. ikkje det at januar har vore noko dårleg, for det er ikkje sant. januar har vore ein ganske fin månad i grunn. roleg, men aldri keisam. for kvar andre veke som har gått, føler eg at eg har levd eit heilt liv. noko som kanskje verkar sjølvmotseiiande når eg følgjer opp med å sei at livet mitt er ikkje så særleg innhaldsrikt om dagen. begge utsegna er like sanne. det har ikkje vore mykje action i kvardagen, med unntak av helgane kanskje, eg er som regel ute i helgane.eg og janne. kvåle og storevik i krigen igjen.

vi sit på bryggekantar og drikk vin og janne seier vi må finne meg ein type, og eg seier eg vil ikkje ha type. eg flyttar til roma om seks månedar, kva er poenget med noko slikt no? og så nynnar vi høgt på fittesatananarkikomando medan vi klinkar flasker og ser på lysa frå redningsskøyta gli fram og tilbake over sjøen. så tar vi ein røyk og går på konserten til svelekameratane og hoppar opp ned med kvar si øl i handa og skrålar EG OG OLA TVEITEN, FYRTE OPP EIN FEIT EN!, KJÆRE, EG GÅR PÅ GJÆRET, OG SENDE MELDINGA FULL SOM EI PÆRE!, DET VAR EIN DAG EG TOK PÅ MEG SLIPS, EG SKULLE UT OG SJEKKE OPP NOKEN DEILIGE RIPS! for ikkje å gløyme GI MEG EI SVELE! EI GOD OG FINE SVELE! KVA ER DET DU FORTELE? GI MEG EI SVELE! og for kvart ord er det som om eg er 16 år igjen, full på cider og kvitvin og stormforelska i ein kvar gut med fine kinnbein og sterke armar. det er rart med det. på ei side er eg ein heilt annan person no, på den andre er det ikkje så himla mykje som har endra seg. sett bort frå nesten alt. eg taklar blant anna ikkje smaken av kvitvin lenger.

nei, det har vore ein fin månad. men februar har endå lov til å bli endå finare enn kva januar var. det er vel berre på sin plass, så tidleg i året?

eg ser på klokka og det er snart ikkje morgon lenger. kvart augneblikk slår det om til førmiddag. det stressar meg litt at dagane kan gå så fort. at på tre kaffi og nokre hundre ord på bloggen, har klokka gått frå kvart over ni til fem over elleve. det stressar meg å tenke at om ein time og femti minutt kan gå så fort, kor lang tid vil det ta før klokka er halv fire og den rolege morgonen og førmiddagen min er heilt over, og folk kjem heim frå jobb. og veslebror skal ha leksehjelp og ein skal lage middag, og det må vere noko alle likar, og alle kan ete. og så småkranglar ein litt om fjernkontrollen eller kor høgt volumet på icarly faktisk treng å vere når veslebror sit med andlete praktisk talt klistra opp i skjermen.

men det hadde kanskje stressa meg endå meir om heile dagen min skulle vere så roleg og naiv som den er no. uansett kor mykje eg elskar å kunne drikke kopp etter kopp med kaffi medan eg skriv på små historier i løynde word-dokument og latar som om eg lever livet som forfattar eller frilansjournalist – ein treng nokon å snakke med i løpet av ein dag også. ein treng nokon å småkrangle med. nokon å sjå krimseriar saman med om kvelden (sjølv om ein er ueinige om kva krimserie ein skal sjå). eg flyttar til roma om seks månedar, eg burde sette meir pris på dette friåret heime enn kva eg gjer. det er vel slik det blir, når ein føler ein har stått i ro for lenge. ein blir rastlaus. men eg trur rastlause er bra for ein, det motiverer ein til å gjere noko.

translation:
a text i wrote in norwegian about wednesday mornings, drinking coffee out of your franz kafka cup, reading sandra beijer’s column, listening to first aid kit thinking about prague and january and about sitting on the docks at night with your best friend drinking wine and talking about life and love before heading to a concert by the local band who wrote the songs who reminds you of being sixteen, drunk on cider and white wine and falling in love with every boy with nice cheekbones and strong arms. and also about getting up early even though you can sleep in, and writing all morning and noon and spending your afternoon and night fighting over the remote, watching crime series with your mother and helping your brother with his homework. and also i am moving to rome in about six months. 

8 comments

  1. Nøve

    Jeg elsket denne teksten. Så fantastisk fin og ærlig, og jeg kjente meg igjen i tredje avsnitt selv om jeg verken har hørt om Svelekameratene eller skal til Roma, og herregud, skal du til Roma, så fantastisk!

  2. Milla

    denna teksten va vakker. flinke du. og heldige du som ska te roma! kan du ikje skriva litt om det i et innlegg? eg blei sykt nysjerrig nå 😉

  3. regndrope

    Skikkeleg bra tekst. Du er heldig som skal til Roma! Eg vart også veldig nysgjerrig, viss du vil fortelle 😉

  4. Dina

    Igjen: Du skriver så fantastisk! Værsåsnill å si at bildene ikke er dine, de også .. <3