og solen tente lyn i farget glass

eg er heimem åleine. i peisen gnistrar og kviskrar det av gran og flammar, gjennom glaset dansar dei saman i ein perfekt vals som konsumerar dei begge. eg høyrer på erik bye, det er som å lese ein bestefar si dagbok. som sungne dikt. vare, enkle, som ein kniv i sjela.

eg er trøtt og vil sove, men det er for tidleg på kvelden til at det lønner seg. dagen er ikkje ferdig endå. eg tar meg eit glas raudvin og lyttar. kviskrar dei einsame orda, kviskrar dei saman, gir dei makar, så dei ikkje er så einsame lenger. tar på meg teppet, sjølv om det sikkert er godt over 30 grader i stova. flyt vekk i tankar av fiksjon og røynd.

det er nesten litt latterleg at november snart er over, så langdryg som oktober var. likevel er det lenge til januar. lenge til februar og amsterdam. lenge til mars og konsert. lenge til april og lysare kveldar. lenge til mai og tjue årsdagen min. lenge til juni og varme. lenge til juli og malakoff. lenge til eg veit kva skular eg kjem inn på, og kva eg ikkje kjem inn på. lenge til eg veit kvar eg flyttar og kva eg skal studere. oslo, bergen, stockholm, københavn, england, frankrike, usa? korleis kan tida vere så komplekst relativ? korleis kan den bevege seg så raskt og endå stoppe heilt opp? eg forstår det ikkje.

eg ser og høyrer og forstår og svarar, men det er eigentleg ikkje så viktig. og peisen kviskrar at den brenn, og at brannen sluknar, som eit bevis på at tida faktisk går. sjølv om det ikkje kjennest slik. og eg vil sjå fine filmar, men kjem ikkje på kva som er fine lenger, eller kva bøker som er gode. og folk kjem heim ei langhelg frå studiene, og alt blir som før. men så kjem måndagen, og dei set seg på bussen og reiser tilbake til framtida si, og eg reiser på jobb og så heim igjen. og då kan tida vere så relativ som den berre vil, for alt er akkurat som det var uansett.

eg kan ikkje ringe nokon, for eg har ikkje telefon før i morgon ein gong. og det søndag og raudvin, og erik bye ber meg om å lytte til djupet, om å høyre på maneten stemme sine strengar, medan han syng sin blåe salme. men det er vinter, og både manetane og sommarfuglane er borte. og sjølv om eg ikkje er synsk, så veit eg at dagen i morgon ikkje blir min beste dag, men berre endå ein dato på kalenderen. berre endå ei tidlegvakt. endå ein busstur.

vi ser nesten ikkje sola her lenger, det er for det meste overskya.

la oss gå med bare ben langs dine stier, og mens morgendugget kjøler våre tær, vil du lære meg hva jord og himmel sier, til den som uten skam kan bøye sine knær. – vesle jente, erik bye

translation: 
i am  drinking red wine and listening to erik bye songs while the fireplace is burning. somehow it feels as if time moves so fast and yet just stands still. at times i feel everyone is moving forward with their lives except me.  

2 comments

  1. Maren

    Erik Bye minner meg om min bestefar også. Og jeg er så enig i at tida går fort og står stille på en gang, det er så rart.