eg hadde skrubbsår og blåkular på beina og du såg på meg som om eg skulle knuse om du tok på meg

UntitledUntitledUntitled_A082382UntitledUntitledUntitledUntitledThe Perks of Being a WallflowerUntitled

i natt draumde eg om nokon eg ikkje kjenner lenger. om månadar som forlengst er forbi. frå tilbake til då håret mitt var mørkeraudt og langt, då eg høyrde på holocene av bon iver kvar kveld. kjederøykte for kjederøykinga si skuld og overnatta hjå janne i vekene for å ikkje vere einsam ei heil veke i strekk. eg drømte eg var til stades medan gamle handlingar gjentok seg. ord vart sagt, ikkje sagt, løfter lova og brotne og eg sto i kulissane og observerte alt. nøkternt, roleg, bevisst. det var som å sjå ein film du har sett litt for mange gongar. du kan replikkane, veit kor lang tid pausane mellom kvart ord er. korleis eit sukk skal høyre ut, gestikuleringane, alt. du har sett det før, så du mimer stille med.

eg vakna bakfull, trøtt og med ein slags tom kjensle av delvis melankoli. men ikkje trist. og ikkje sint. ikkje glad. berre ferdig. berre eldre. ei kjensle av at noko var gjort og den gjerninga var absolutt. inga plass til anger, berre plass til aksept, rekalkulering og nye handlingar. nye ord. nye gestikuleringar. nye månadar. nye mennesker. nye sangar å sovne til.

eg er i valdres no. i huset til bestemor og bestefar. ullsokkar, ullgenser og kakao. nrk1 i bakgrunnen medan bestemor les avisa og bestefar styrer på loftet. eg et saltstenger og prøver å komme på kvar eg har gjort av kodebrikka til nettbanken min og om eg hugsa å pakke mobilladdaren. eg hugsar ikkje. tenker eg må ringe banken i morgon. tenker at faen helvete det fins ikkje sparebanken VEST i valdres. tenker jamen, eg skal jo ha ny mobil så det er eigentleg ikkje krise om laddaren ligg heime med mamma på jenterommet. tenker at eg er livredd og skitnervøs fordi dei neste dagane, dei neste vekene er eg i oslo. fattig student på leit etter arbeid og bustad. eg skal bu med vennar til ting ordna seg. pendle litt mellom heggenes og oslo. vere nomade. for tanken på å vere i ro, på å vere heime i fleire vintersmånader, med kvardagsliv, regn, vind og storm gjer at eg ikkje får puste. eg må ha eventyr og sjølvstende. eg er alt for rastlaus til å vere heime. alt for rastlaus for stabilitet.

difor satt eg meg i bilen til bestemor og bestefar og lot den kjøre meg vekk. langt vekk. fyrst til sogndal, til kvåle, der vi kjem frå, der dei beste eplene i verda er, så til lærdal for å ete middag. så på filefjell for å drikke kaffi. så til sælshagadn i heggenes, valdres, for å drikke kakao og vere heilt i fred. og då eg sovna i bilen, ein gong mellom lærdal og filefjell, kom eg på den gongen eg hadde skrubbsår og blåkular på beina og du såg på meg som om eg skulle knuse om du tok på meg. og eg såg det i auga dine at du ikkje kom til å hugse dette når augneblikket var vekk, og eg visste at eg kom til å hugse det for alltid. for ein hugsar alltid når folk ser på ein som noko skjørt og knuseleg. og eg tenkte at akkurat det oppsummerar heile vårt tidlegare bekjentskap. og det er alt eg har å sei, for det er alt eg veit.

4 comments

  1. Regnboge

    “inga plass til anger, berre plass til aksept, rekalkulering og nye handlingar” <3

    Du, eg fekk lyst til å berre lese, lese og lese. Skriv bok, ver so snill?

    • Kristina Kvåle

      åh! skulle gjerne skrive bok, men har for mange kjensler, scenarioer og handlingar i hovudet mitt til at det kan gå saman til noko samanhengande og bra. men åh, du anar ikkje kor mykje slike kommentarar betyr for meg! <3