om roma, framtida, usikkerhet, mammaer og jenter som går på månen og dansar tango på taket til pantheon

 

sit på min nye favorittkafé, draft book. ein liten, nesten usynleg, kafé og bar i via pellegrino, rett ved campo dei fiori. drikk kaffi americano, arbeider med nokre bilder, prøver å skrive noko. skrive noko både på dei to semesteroppgåvene som skal inn om nokre veker, men også på nokre av dei løynde prosjekta mine. de veit, dei løynde prosjekta eg aldri blir nøgd med, som eg frå tid til anna publiserar smakebitar frå her på bloggen og så snakkar eg kanskje aldri meir om dei. det er ikkje fordi eg gløymer dei eller gir dei opp, eg berre blir aldri nøgd. blir aldri nøgd med skrivinga mi. blir aldri nøgd med bilda mine. blir aldri nøgd med noko eg skapar eller lagar eller er. der er alltid rom for forbetring. alltid rom for endring. det er berre at av og til er den endringa, den forbetringa, utanfor mi rekkevidde. utanfor min kompetanse, og så kjem tiltakslausa krypande og eg byrjar tvile alt som er meg og mine draumar og mål for livet.

det har vore litt slik i det siste. og så blir eg sliten og lei i nokre dagar, og så seier nokon noko, eller eg les noko, eller eg ser noko på gata, eller ser noko på ein film og eg tenker SJØLVSAGT. herregud, så klart! kristina, skjerp deg. jobb hardare, oppfør deg, ta sjansa for faen. kor kjem du deg i verda om du ikkje tek ein jævla sjanse i ny og ne? og så blir eg hovmodig, tenker jaja, så gjekk akkurat det ræva. jaja, så hadde akkurat dei ikkje behov for min bilda mine eller skrivinga mi. jaja, so fåkkings what? skriv bedre då, kristina, ta bedre bilder då, kristina, arbeid litt hardare då, kristina. ikkje sitt på rumpa og syt over at verda ikkje vil ha det, når du ikkje gir den noko. og så prøver eg på nytt. tuslar gjennom gatene, tar nye bilder, arbeider meir med dei, brukar lengre tid. skriv nye løynde prosjekt, redigerar teksten, skriv på nytt, prøver igjen. sender nye mailar til nye folk og spør om nye jobbar. tenker nytt, tenker alternativt, smiler, er sosial, møter nye menneske, for ein veit aldri kven ein møter. og så går det bra, og så blir ein sett, litt etter litt.

det verkar svært klisjéfyllt og svært sjølvsagt å sei; rom vart ikkje bygd på ein dag. sjølvsagt ikkje. eg bur her, eg kjenner denne byen. den er min. eg veit at monumentet, den store søylen, på piazza de popolo er importert frå antikkens egypt, men at det på toppen er skulpturar frå renessansen, av sant peter. eg veit at ved regjeringskvartalet kan du sjå søyler frå badet til keiser nero. eg bur i sjølve nexis av ting tar tid. i sjølve beviset på at fortida formar framtida og framtida formar fortida og vi er det vi gjer oss. og eg elskar det og eg hatar det og elskar det. det er noko med roma som gjer meg så sinnsvak sjølvsikker og på samme tid så ubeskriveleg usikker. sjølvsikker på kva eg ønsker ut av livet, på kva eg vil. usikker på om eg nokon sinne vil ha motet, kunnskapen og kompetansen til å oppnå det.

eg likar å tru at eg er jente, og som jente er det underforstått at eg kan gjere absolutt alt eg vil i denne verda. eg kan reise jorda rundt, eg kan bli økonom om eg vil, eg kan symje med haiar, danse tango på taket av pantheon, bli astronaut, kva eg enn eg vil, kan eg klare det blott fordi eg er jente. det er oppdraginga mi. det mamma lærte meg. du er jente, du har all makta i verda, berre du jobbar hardt nok og vil det hardt nok, så får du det til. det samme sa ho til bror min også. sjølv om han er gut. poenget er eigentleg at vi er menneske, vi kan gå på månen, vi kan gjere kva vi vil – så lenge vi bestemmer oss for det. så lenge vi jobbar for det. det er i slike tankeprosessar eg byrjar sakne mammaen min. det er i slike tankesprell eg skulle ønske eg var fire år att og at mamma kunne ordne alt for meg. samstundes som eg ønsker å sjå kvar krik og krok av denne runde, rare planeten vår, skremmer den meg så inderleg. eg er så sinnsjukt redd for å gå glipp av noko. eg vil få med meg alt, gjere alt – helst samstundes. om du spør dei som kjenner meg, kjem dei til å sei at eg er verdas mest utålmodige jente. eg hatar venting. hatar det så inderleg. vil aller helst snike i køen, men er oftast for høfleg til å klare det. vil aller helst lande når flyet lettar. vil aller helst vere ferdig å ete, når eg byrjar lage mat. vil aller helst vere framme før eg reiser. kanskje roma kan lære meg å stresse ned. lære meg å roe meg litt. ho (for roma er sjølvsagt ei jente – sjå alt det fantastiske ho har gjort!) har i alle fall gitt meg tilbake ein livsglede eg tidvis mangla før eg kom hit. ho har fått meg til å forstå at eg er kristina, og eg vil gå på månen og eg vil gjere det no. forstår de kva eg meiner? no høljar det ute og eg trur det er på tide med ein terzo caffé americano.

foto: lenka til kjelde

translation:
a text about life and oppertunities and fears and dreams and caffé americano and raining and rome and girls who walk on the moon and dance tango on the roof of pantheon.  

photo: linked to source

3 comments

  1. mammamia

    Mammer er der alltid – og kan alltid ordne alt. Når ein er 4 – ja då er ein der alltid – reint fysisk. Så etter kvart treng ein ikkje å halde handa – men kjenne mammaen inni seg; tiltrua, stoltheten, det å vite ein er noko heilt unikt. Tankane kan gjere at mamma hjelper – også utan å vere der. Kanskje du kan “gladsakne”?