i don’t know why i am still afraid if you weren’t real i would make you up

eg trur  kanskje eg underbevisst visste at eg kom til å skrive denne teksten no allereie før eg gjekk ut. visste at eg ikkje kom til å gidde å skru på taklyset, og difor skrudde på tastaturlyset før eg klappa igjen macen og sa hadet til tante renate og trond. visste det, fordi dette er siste sjansen eg har sjansen. om du forstår.

eg vart fødd her. på sjukehuset som eigentleg ikkje lenger kan kallast eit sjukehus. eg søkte skule her då eg var femten fordi eg ville bu ein plass der eg ikkje hadde nokon vonde minner, og dette og valdres var dei einaste plassane som poppa opp i hovudet mitt. eg vaks opp her, mentalt, vart den eg er no her. vart kjend med nokre av mine næraste vennar her, levde her. og no skal eg sei hadet. og eg trur eg visste det, då eg gjekk ut i kveld, at i dag kom til å bli dagen då eg kom til å kunne bringe meg sjølv til å skrive denne teksten.

de bør vite at i skrivande stund er eg ikkje edru. eg er ikkje dritings eller full, men passe brisen og passe lukkeleg og passe melankolsk. akkurat slik eg likar det best. i natt har eg dansa, sunge, smilt, ledd og møtt på folk eg ikkje trudde eg kom til å sjå igjen på ei veldig lang stund. i natt har eg sagt farvel, utan å seie det høgt til nokon. for ekte avskjedar skjer i mørkret, dei er usagte, løyndomsfulle og unødvendige. og eg skjønte det ikkje før eg sto berrføtt i ein sølepytt på veg heim igjen før nokon andre reiste heim att, og sang melissa horn stille til meg sjølv og var verken trist eller sint over minnene sangen eg sang vekte i meg. berre glad. glad for at den usikkerheten er over, glad for at eg her no, glad for alle minnene denne staden, som er det eg eigentleg skal skrive om, har gitt meg.

eg var fire år då eg flytta hit for fyrste gong på ordentleg. seks år då eg flytta her ifrå og seksten då eg flytta tilbake. dei ti åra i mellom er eit tiår eg ikkje er spesielt keen på å snakke om. der er fine stunder og der er særs vonde stunder, men det betyr ikkje ein skit. for sakens kjerne er at denne plassen, denne vesle tettstaden eg skriv om og prøver å beskrive, er den staden som har lært meg at ting blir bedre, at livet er eit eingongstilfelle, at verden er både magisk og vakker og vond og litt ør. at ein ikkje nødvendigvis treng å ta alt så høgtidleg. eg snakkar om staden eg kanskje har skrive mest om på denne bloggen. den eg har skrive om med mest lukke og innlevelse. staden der eg gjekk frå å vere seksten og verdsviter, til å bli tjue og vaksen og meir uviten om verda enn nokon sinne. (som mamma beskriv som det å bli vaksen). eg snakkar om eid. nordfjordeid.

for dette er den siste helga på lenge eg er her. den siste helga før, moglegvis jula, eg er ute på fest her. siste helga eg går gjennom eidsgata og møter på kjennsfolk og får klem og smiler til betjeninga fordi eg kjenner dei. for neste helg blir ikkje her. og helga etter, ja, nei, då er eg vekk. vekk til roma. då går eg vidare i livet. så dette er slutten på kapittelet som heiter kristina og eid. eit kapittel som har vore langt og turbulent og sårt og vakkert og fyllt av eventyr. eg trur det var litt difor eg gjekk heim så tidleg i dag. fordi eg ville høyre på den rette musikken, synge dei rette orda og ta innover meg faktumet at no er det farvel. på ordentleg. og det er trist og fint og alt på ein og samme stund. god natt.

 

One comment

  1. anna

    eg har nettopp vore gjennom det samme som du. etter år med nokre fine stunder og mange særs vonde stunder flytta eg til nordfjordeid då eg var 16. i tre så veldig fine år har eg budd der – og det er desse tre åra som har skapt meg til den eg er idag, noko eg er så takknemlig for. for ei veke sidan, i morgon, flytta eg der i frå, og det tok nesten knekken på meg. men eg har det fint no. eg har det betre. husk det. det gjer vondt i byrjinga, men blir betre. eg lovar.