4 avsnitt rett frå sjela

1. eg pustar. inn og ut. eg tenker nesten ikkje over det lenger, slepp å minne meg sjølv på, at ved utpust må eg dra inn meir oksygen. det går på automatikken no. og hjartet hamrar ikkje så hardt at eg trur det skal sprengast ut av ribbeina. det svir ikkje lenger for kvar dråpe blod som går ut i årene eller forlet venene. eg er nummen. nummen og trøytt. og forbanna. eg bruker fritida mi på å sove. sove, kjederøyke, male, skrive (sjølv om eg ikkje alltid skriv meir enn kanskje ei setning. men det er jo bedre enn ingenting, er det ikkje?). har eg pengar reiser eg til eid. drikk kaffi med janne og hanne. sutrar. røyker. drikk øl eller vin. og så kjem laurdagane. skriv bitre statusar på twitter og meinar berre ein tredel av det eg skriv. likevel, kven bryr seg?

2. – du verkar så sint om dagen, eller, nei, men det verkar som om du har mykje sinne for tida. blei dette teit? eg ser på kompisen min, overumpla over orda som nettopp kom ut av munnen hans. dei har stjåle tyngda i mine. der fins ingen ord eg kan sei som vil utslette hans, så eg berre smiler skeivt, blinker og seier – er eg vel for faen ikkje!

for eg må ha sinnet i meg. berre litt lenger. berre til det byrjar å verkeleg gå på automatikk igjen. det er liksom som om sinnet er drivkrafta. det som held ryggen rak og haka oppe. det som kommanderar ein fot foran den andre. det som tvinger lungene til å trekke til seg luft, om enn berre på trass. det er den sinte, opprørske, trassige delen av meg som endå faktisk fungerar. eg nektar. eg nektar å vere lei meg. nektar å gi deg (og ikkje tru det er deg, for det er det ikkje, det er ein annan deg og ikkje du) makta til å ha nokon som helst innverknad på meg og mitt liv. eg nektar. det er mitt liv og det er eg som bestemmer kven som skal påverke det. for faen. og dessutan, så kjennest det så inn for jævlig godt ut å vere sint.

3. – oj, så tynn du har blitt sidan sist! janne og hanne kjem gåande mot meg. hanne har nettopp komt heim frå oslo. – det er ikkje så mykje då! seier eg og gir ho ein klem, eg likar ikkje at folk kommenterer slikt. – ehm, jo! svarar ho og gir meg auga, dei auga eg kjenner så alt for godt igjen. opp og ned, forklar deg sjølv, tar du vare på deg sjølv, skjerp deg auga hennar. og eg sukkar. – okei, så kanskje eg har gått ned sånn ti kilo sidan februar. eg veit ikkje kva det er. sukkar eg og tenner ein røyk. røyking hjelper, om ikkje akkurat på helsa. – men ser eg ikkje bra ut då? flirer eg, og ho nikkar og seier joda, kjempebra, berre pass på å ta vare på deg sjølv, viss ikkje slår eg deg. og så lover eg det og vi ler og tuslar ned mot kaféen. det er to månadar sidan vi sist såg kvarandre og vi har mykje å snakke om. mykje å diskutere og reflektere over. og medan vi tuslar og snakkar om godt og gale og ler av oss sjølv og av andre og av situasjonar vi ikkje forstår korleis oppstod, så tenker eg: det går bra. det går helvetes bra. faktisk.

4. eg tenker på den episoden av doctor who. den etter at jordkloda har eksplodert. den om då den aller siste romkvalen, som alle trudde var utdøydd, kom og redda dei siste menneska ved å la dei legge romskipet sitt på ryggen sin og så skulle han føre dei vidare. eg tenker på korleis dei sa at kvalen hadde ikkje orka lyden av dei gråtande barna som visste dei skulle dø. på korleis menneska hadde torturert dyret for å kunne styre det slik dei ville, for å tvinge det til å gå raskare. på korleis, med ein gong dei slutta å torturere den, så gikk den mykje fortare. den hadde ikkje tenkt å forlate dei. den ville ikkje hemne seg. den ville berre redde dei. vere god mot dei. stilne gråten til ungane. det er den tristaste og vakraste episoden av doctor who nokon sinne laga.

foto: linka til kjelde

6 comments

  1. Haruhi

    leste dette når du skrev det, og ble helt satt ut fordi det var så sterkt. og fint. fant ingen ting å si, så jeg sa ikke noe. nå kom jeg tilbake igjen for å lese på nytt, og se på det sykt fine hvalbildet – har fremdeles ingenting å si. men litt spam har da aldri drept noen?