kristin, prinsessa på barmøy.

“h-hei” eg er ni år og har nettopp flytta til flatraket. vi er sju stykk i klassen, med meg, og alle har kjent kvarandre sidan fødselen. “heihei!” ho er eit år eldre enn meg og går i femte klasse. har langt, lyst krøllete hår og pannelugg. det er storefri og vi spelar på same lag i kule. det minner om slåball, berre at ingen vinner, noko som kanskje er grunnen til at det er så kjekt også. vi er begge på utelaget, vår oppgåve er å prøve å få takar (tar imot ballen før den treff bakken) eller å skyte ein av spelarane på innelaget medan dei spring frå den vesle sirkelen og til fristedet på andre sida av fotballbana. og dei som spring frå fristedet og tilbake til innelaget. greier vi det, kjem vi inn og vi ledar. det er liksom slik at dei som er på innelaget når klokka ringer, dei har vunne. “aleksander seier at du har hest” innelaget står alle på friplassen og nektar å springe, så det er ikkje så mykje å gjere. ikkje før det berre er éin spelar igjen på inneområdet må dei ta mot til seg og gallopere over bana. siste spelar har alltid tre slag. det er visst rettferdig. “ja, ein fjording, han heiter nesjar” “åh! er han hingst?” “nei, vallak” “kva det betyr?” “at han er kastrert” “kva det betyr?” “at han ikkje kan bli pappa, trur eg” “åja” eg har aldri kjent nokon som har eigen hest før. utanom ridelæraren min, eva, men ho har jo ein heil stall full av hestar og det blir jo noko anna. eg er ni år og har ridd i over eit år. heime under senga mi har eg ein raud pappmasjé sparegris, som eg lagde i tredje klasse då eg budde i måløy og gikk på skram. opp i den ligg alle gebursdagpengar og julepengar eg har fått. eg er ni år og eg sparar til hest. “ehm, kan eg komme på besøk og ri på hesten din?” ho ser i bakken usikkert og eg bit meg i leppa. “eg kan ri altså, eg har ridd i over et år, eg kan både trave og gallopere åleine” “det er ikkje det” seier ho og eg kjenner eg raudnar i andletet og magen synk. “det er berre at… han er litt vanskelig om dagen, men når han roar seg kan du komme på besøk!” janett er sistemann inne og skyt kuleballen langt bak, vi spring for å få tak i den. heile innelaget er på samla flukt. klokka ringer og vi har tapt.

denne historien blir, av ein eller anna merkeleg grunn, alltid ein del av samtalen etter eit glas vin. det var fyrste gongen eg og kristin snakka. “åh, nei! må vi snakke om det!” pleier eg å småle, medan eg gøymer meg bak ei pute, raud som ein tomat i andletet. “kva?” pla kristin sei, “eg syns det er søtt eg! ei søt historie!” “nei, det er kleint!” men eigentleg er det jo ikkje det. no, elleve år etter, er den berre søt. artig. litt rar. litt som oss. ikkje visste vi då, den dagen i 2001, at  det skulle bli byrjinga på eit langt og fint venskap. no er kristin ein av dei næraste vennane eg har. ei av dei få som har sett meg gråte edru, den personen eg ringer fyrst om noko skjer. fjernadopterte systre.

vi spelte trombone saman i korpset (det var kristin som lærte meg å spele trombone). vi har vore på lange rideturar på øya ho vakste opp på, barmen. då eg var seksten budde eg der med ho og familien og hadde min aller fyrste ordentlege jobb i rakfiskbedrifta deira. vi har sett alle ringenes herre filmane i extended version, laga oss biff og drukke raudvin midt på natta då vi var femten, seksten år gamle (før eg vart vegetarianer då eg var sytten). den aller fyrste, ordentlege, konserten eg var på, var dream theater i oslo-spektrum saman med ho då eg var femten. vi budde på plaza i rommet ved siden av far hennar, kledde oss i heil svart og var så slitne i føta på slutten av konserten at sjølv om vi ville dei skulle spele i sju timar til, var vi nesten litt letta over at det var over og vi kunne tusle tilbake og kvile. då kristin flytta til sandane for å gå på musikklinja, var eg ofte på besøk, på den vesle hybelen hennar og draumde om året som kom, då eg sjølv skulle flytte på hybel og vere “vaksen”. eg skulka skulen då ho hadde eksamenskonsert i 2010, og reiste til sandane for å sjå ho. ho spelar piano og syng bedre enn dei fleste og ein dag kjem ho til å bli kjend. sånn ordentleg kjend og alle kjem til å vite kven ho er, men ingen kjem nokon sinne til å forstå nettopp kor fantastisk ho er – både som musiker, men også som menneske. no bur ho i bergen og er lukkeleg forelska i ein flott fyr, håret hennar er brunt og ho har pannelugg igjen. eg ser ho ikkje så ofte, men det gjer liksom ingenting. for når vi fyrst ser kvarandre igjen, er det som om ingenting har endra seg og alt er som før. og sjølv om vi lever to heilt forskjellege liv, veit vi så og sei alt det viktige som skjer i den andre sitt. fjernadopterte systre. kristina og kristin mot verda. eg kunne fortalt mykje meir, men det er liksom litt slik at nokre ting er heilage. nokre ting er ikkje meint for alle å vite.

translation: 
the story of me and my best friend, kristin.  

4 comments

  1. tinekatrine

    det er så gøy å tenke tilbake på første gang man møtte noen! jeg hadde også en venninne med hester når jeg var mindre, savner sommerene hvor vi red barbak og badet i elva med hestene etterpå. har mistet kontakten helt nå da, men fortsatt koselig å tenke på.

  2. Karoline

    Slike vener er så kjekke! Eg har ei slik ei, eg og. Ho heiter Marte. Eg hugsar at ho byrja i klassa og eg trudde ho skulle bli ei av dei populære. Men plutseleg var me vener. Og vi er framleis bestevener. Til hausten skal vi flytte ilag til Bergen.