mars. | ting som inspirerar meg akkurat no.

1. Florence + the Machine sin nye singel & musikkvideo; WHAT KIND OF MAN. [det beste med sangen er kanskje heilt i byrjinga før gitarriffet når ho synger: “i already had a sip/ so i reasoned i was drunk enough to deal with it” truer words have never been spoken, me thinks].

2. Philip Trengove sine backstage-bilder frå GILES’ AW15 runway show i London.

1111310111130011113131111311

3. At veslebror (21) sitt band, the Dandelion Deadbeats nyleg slapp sin fyrste singelen, Hoodlum Havoc, frå det kommande albumet sitt, the Ballad of Dan the Lion, på spotify. Den kan de høyre her! Og så må de høyre radiointervjuet Jon Erik (veslebror og gitarist) og Jarle (vokalist og gitarist) hadde tidlegare i veka HER! [eg er superstolt storesyste].

Skjermbilde 2015-03-03 kl. 12.09.26

4. Lykke Li og Gucci

5. Basquiat.

basquiat

basquiat2 basquiat3 basquiat4

ellers så drikker eg mykje kaffi. et loff med sjokade til frukost og pasta til middag. skriver kvalifiseringsoppgåve om john keats og gjer meg klar til å ha framføring om friedrich kittler i moderne estetisk teori. det er vår i oslo og sol og kvardagen er enkel og fin. det var på tide med mars no.

utsnitt frå ein kvardag

ARTSTOR_103_41822000947224 AMICO_CL_103804366

Bilde 1: “Night Sounds”, Jackson Pollock, 1944. Bilde 2: “Litho #2″ (“Waves #2), Willem de Koonig, 1960.

1. februar kom til slutt, som var bra, for januar var langdryg og i overkant hendingsrik. februar er meir rutine; kaffi og knekkebrød med avokado, lesesal, middag, øl og kos. eg teiknar antikke tempel samstundes som eg leser om faust, ranciere og jackson pollock. og så skriv eg jobbsøknadar til alt og alle, medan eg tar på meg foto-oppdrag og stressar over korleis ting skal bli. eg har slutta å røyke og bommar snus frå folk når det føles som om bakken skal opne seg om eg ikkje tar ein sigarett.

2. den andre siste dagen av januar var eg på onklP og slekta konsert med maren. vi brente ned i kjellern, var store i japan og tok en til etter en til medan dei skaut “fyrverkeri” og konfetti i lufta – og når vi gjekk frå rockefeller til politikern hadde eg konfetti i både bhen og skoen og det var vakkert. avslutta med nach og whiskey og patti smith og leonard cohen. og det var endå vakrare.

3. snakkar i telefonen med farmor og ho seier at no er det februar og det er sol og snart er det mars og då er det nesten april og då er det ordentleg vår, så då går det greit i år også. satsar på at ho har rett.

januar 1901| death & life

AMCADIG_10310847789LESSING_ART_1039902864

Bilder: 1. Januar (Kalender), 1901 av Gustav Klimt. 2. Death & Life, 1910 – 1915 av Gustav Klimt 

eg forsvann. eg har ein tendens til å gjere det no og då. forsvinne. frå folk og stader. det er enkelt. beroande. det var hausten som kom og tok meg. slukte meg i timar fordelt på lesesalen, i seminar og på forelesningar; timar og dagar og helger med frilansarbeid; øl og vin og sigg. og mykje har skjedd og mykje skjer. til dømes vart diktet mitt “KVAL” publisert i litteraturtidsskriftet LASSO si siste utgåve i 2014. og eine bilde eg tok av Greenland Whalefishers i oktober vart i november publisert i MASS PROD sitt fanzine magasin PUNKULTURE i frankrike. veslebroren min sitt band, The Dandelion Deadbeats, vann bandwagon konkuransen 2014 og eg vart så stolt at eg grein offentleg for fyrste gong sidan 2012.

ellers har eg tatt 40 studiepoeng og gjort det bra på skulen. eg var i bergen tre gongar, to gongar for å ta bilder, ein gong for å besøke veslebror (21) og kristin og for å danse på scena. då det kjendes ut som om hausten skulle få heilt overtaket reiste eg og viktoria vekk og parterte ein elg, drakk raudvin og diskuterte prosjekt som vi tar med oss inn i det nye året. eg har sklidd på isen, tryna med handlevogn ned bakken mot birkelunden. drukke habanero-tequila og jäger. dansa til the rolling stones og the animals på revolver. drukke øl og snakka tull på cafe sara. skråla tekstane til MEXICO av lynni treekrem med marie og maren gjennom gatene på st.hanshaugen. fortapt meg i onkelp og den fjerne jævla slekta. sett lykke li halde den mest eksplosive og estetiske konserten eg nokon sinne har sett. i bunn og grunn forsvunne inn i meg sjølv og mitt eige. og det har vore så jævla bra. alle blåmerker til tross.

likevel er det litt godt at 2014 er over og at 2015 (som bokstaveleg starta med eit pang, då rakettane fauk mot oss og ikkje mot himmelen (det gjekk bra med alle)) er her. klarar eg dette semesteret er der ein god sjanse for at eg blir ferdig med bacheloren min eit halvår tidleg. ein tanke eg har blanda kjensler over; eg vil liksom ikkje gje slepp på blindern heilt endå. er for glad i studentlivet. for glad i å sitte time etter time på lesesalen på sophus bugges, drikke kaffi bak niels med rådet og fare på pubquiz på ugla annakvar onsdag – eller, i det minste prøve å fare på pubquiz på ugla annakvar onsdag. tida vil vise kva eg får til. eg blir litt småleg stolt over meg sjølv om eg klarar bacheloren på mindre enn tre år (men sjølvsagt berre dersom eg blir ferdig med eit godt snitt). komfortsida mi ligger i pretensiøs akademia og eg veit ikkje kven eg er utan det lenger.

og så skal eg frilanse meir. minst fem, muligens seks, frilansprosjekt ventar meg denne våren, og eg har tatt steget å registrert meg som enkeltpersonsføretak. FURORE | Tekst & Fotografi. skumle saker eg er stolt av. 2015 blir eit år med kaffi og arbeid. kristin er, som alltid, redd for at eg tar på meg for mykje. og det gjer eg sikkert. men eg likar å vere oppteken. likar å forsvinne i jobb og skule. eg fungerar best under press. har det best når eg er hektisk.

denne våren skal eg blant anna lese Faust, Voltaire, Flaubert og Dostojevski. eg elskar Dostojevski. eg skal også lese om moderne estetisk teori; om ranciére og den emansiperte tilskodaren. om kunst frå 1950 til 2000; habermas, post-modernisme, avant-garde og kitsch. og så skal eg ta opp att eit fag. kva eg klarar å faktisk få til veit eg ikkje. eg er ingen sta person, men eg er målbevisst. flink til å ville og få til det vil. så lenge eg har pengar til kaffikoppen min og ein pakke sigarettar er eg som regel nøgd med livet.

blogging kjem nok til å skje sporadisk. eg skal prøve å ikkje forsvinne att. skal prøve å halde oppdateringar om korleis det går med frilansing og skule og livet.  det blir nok mykje kunst, mykje litteratur og MYKJE skamlaus sjølvpromotering. saker som må til.

godt nyttår!

no rest for the wicked // sommar & frilans & festival

kk_200714_0034kk_180714_0167kk_180714_0267kk_180714_0243kk_180714_0006kk_180714_0007nellikenkk_180714_0020kk_180714_0028kk_180714_0054kk_180714_0059

mellom å jobbe omlag seks dagar i veka, drive på med tre fire frilansprosjekt og prøve å få inn så mykje tid saman med venner og familie som mogleg før sommaren tek slutt, var eg på malakoff festivalen på eid førre helg. for fyrste gong som presse med pressepass. det var ei helg fylt med gode venner, familie, god musikk og upåklageleg stemning. de kan lese meir om sjølve festivalen i artikkelen min for oh chérie her.

ellers lever eg, eg er berre veldig oppteken, som de kanskje forstår. det er eigentleg ganske fint. fint med prosjekt og pressepass og slikt. fint med fast jobb for sommaren. fint å føle eg får til noko. fint å vere med folk eg ellers brukar energi på å sakne. kanskje roar ting seg litt med semesterstart, men eg håpar eigentleg ikkje det. eg er rastlaus om dagen, har ikkje tid til å kvile eller roe ned. vil ikkje kvile eller roe ned. vil berre jobbe meir, bli ferdig med meir og starte på nye ting.

sommar

det er ordentleg sommar og eg har fridag. brukar fridagen med farmor og søskenbarn og tanter og onklar. på båttur og grilling og bading og sløving i skuggen. i morgon er det jobb att. eg jobbar omtrentleg 100% og brukar fritida på eit frilans foto-oppdrag og familie. neste helg blir det malakoff. då har eg pressepass og skal sjå att mange folk eg ikkje har sett på alt for lenge, høyre mykje god musikk, ta mange bilder og kose meg. og omtrentleg slik ser sommaren 2014 ut.

sycamores and owls and ultraviolence

Skjermbilde 2014-06-24 kl. 13.32.54

1. er tidvis i oslo og tidvis heime. har hatt sommarferie sidan 4. juni, flytta frå det blå huset til ein liten sentrumsnær krok og til og med endeleg funne søppelrommet og postrommet. har slutta i jobben på bensinstasjonen og leitar etter ny. leser helle helle sin “dette burde skrives i nåtid” og høyrer på lana del rey sitt nye album. jobbar med pitch og moodboard til eit nytt fotoprosjekt som skjer denne sommaren. det lynchiesque og dunkelt og spennande. les artiklar om tårekunst og drikker øl og kaffi på buler rundt om kring i oslo med folk eg ikkje har sett på alt for lenge. brune buler er bedre enn hipsterfiserte utestader.

2. har meldt meg opp til fag til hausten. 40 studiepoeng fordi eine eksamenen gjekk ikkje denne våren. sånt skjer. skriv ned pensumbøker. frå august av blir det tysk estetikk, barokk og modernisme og avant garde og surrealisme. det blir proust og kafka og joyce og woolf og dylan thomas. blir bra. gler meg til studiestart og gruar meg til eg er ferdig med bacheloren, sjølv om det er to år til. blindern er bra. gjengen er bra og kaffi bak niels er alltid bra.

3. snart er det malakoff att. og bedre enn det blir det jo ikkje.

Foto: Rose-Lynn Fisher

oh pretty baby!

kk_010314_0018kk_010314_0034kk_010314_0026kk_010314_0019kk_010314_0020kk_010314_0041kk_010314_0045kk_020314_0002

i februar hadde johanne fødselsdag og vart [endeleg] tjue år, & det måtte vi sjølvsagt feire med kake, vin, øl, ballongar og andy williams. vi dansa, lo, hoppa i senga, sprang gjennom frogner og knuste ølflasker fordi det er artig og i seg sjølv nesten litt poetisk og fordi vi ville, noko som eigentleg var god nok grunn for oss. vi sang på bussen [undskuld] & det var veldig, veldig, veldig fint.

[eg har vore veldig veldig veldig treig med å redigere desse bilda og filmen, men eg har vore veldig veldig veldig busy dei siste månadane også].

translation:
johanne turned 20 years old, which we celebrated with cake, wine, beer, balloons and andy williams on saturday. we danced, laughed, jumped on the bed, ran through oslo, broke beer bottles on the pavement because it’s fun, annoyed people by singing on the bus etc. it was so much fun. 

& the owls are not what they seem

Skjermbilde 2014-04-20 kl. 16.52.31Skjermbilde 2014-04-20 kl. 16.53.34Skjermbilde 2014-04-20 kl. 16.53.06

eg reiste heim i nokre dagar, frå solfylte oslo til nordfjord der det var ekstremnedbør og storm alle dagane eg var heime. det var søndagsmiddag med bestemor og bestefar & pubquiz på jibben. vi kom på fjerde plass. så reiste eg tilbake til oslo for å jobbe og å finne ut at alle eg kjenner har rømt hovudstaden for å vere på hytta eller i bergen eller heime, og eg har jobba, sett på twin peaks og lagt på terrassen med solbrillene eg kjøpte for ein hundrelapp på monki i mars berre fordi eg tenkte slike solbriller ville bianca jagger gått med. mine to største stilikon, om eg skulle sei eg har nokon, må vere bianca jagger og patti smith. og om eg skulle sei eg prøva meg på nokon som helst type stil, så er det dei to møtt på midten.

ellers les eg how the soldier repairs the gramophone av saša stanišić, som eg kjøpte i praha for nesten fire år sidan, men som eg endå ikkje har lese. eg hører på honningbarna og skambankt og seigmen og kjenner freknene ta feste i andletet mitt og på skuldrane. går i skinnshortsen eg kjøpte på malakoff for nokre år sidan og ser at eg må ha gått ned noko i vekt, for den er lausare enn den nokon sinne har vore. det er slike ting som skjer med tida antar eg.

alt er stille og alt er lyst og våren lar ikkje vente på seg lenger, for den er her. eg har endå ikkje lese ut forrige vekes morgenbladet og ventar berre på at påska skal bli over så eg kan vere sosial att. ikkje at det er noko feil med å ha tid åleine; å drikke italiensk raudvin med malerietikett medan ein ser twin peaks om kvelden. det er vel aldri feil å la seg svøpe vekk i david lynchs bisarre estetikk? aldri feil å vere litt skremt for å sovne fordi bob er skummel & the owls are not what they seem. eg lurer på korleis det er å vere david lynch. korleis hjernen hans fungerar. korleis han tenker når han lagar filmar som mulholland drive eller seriar som twin peaks. eg lurer på kor mange gongar eg klarar å skrive orda twin peaks i denne teksten.

dagane før påske brukte eg saman med hanne, som har flytta heim frå LA, og alice, som var på besøk. det var kaffi og øl og slæddis og slikt som blir når ein nesten aldri møtes lenger. det er rart å tenke på at vi nærmar oss slutten av april. at det snart er eksamen att, at eg har siste innleveringsfrist i britisk litteratur om berre to veker. at det snart er sommar og malakoff og roskilde og eit fotoprosjekt eg nyleg fekk tilbodet om å vere med i. av og til blir eg redd for at tida skal gå så fort at alt skal ha skjedd allereie. at eg liksom har gått glipp av det. at det er august i morgon og eg berre tenker tilbake på våren og sommaren som noko tilbakelagt. redd for at vinteren skal komme å ta meg.

the paris review

1801254_10152212835630742_1822528087_o

ein. eg står opp tidleg. typ sju eller åtte, seinast ni. det er ikkje så vanskeleg om eg har to alarmar på med omtrentleg eit kvarters mellomrom, så eg kan sove litt til om eg vil. dessutan har eg byrja å sove med gardinene oppe, så når alarmen ringer er det lyst i rommet og det er vanskeleg å la seg svøpe tilbake til der eg var før. nokon dagar går eg på trening, men det blir litt sporadisk, litt alt ettersom kva som skjer akkurat den veka. men eg prøvar og blir overraska over meg sjølv for alle slike små, kvardagslege seirar. som å bruke tjue minuttar av morgonen min på å pusse skoa så dei blir ordentleg svarte og blanke og fine att. å hugse å dra trumfkortet før eg betalar. å faktisk ete frukost – ordentleg frukost – kokte egg på rista brødskive med kaffi og eit glas mjølk til. å gidde å bruke tanntråd etter at eg har pusse tenna. men kanskje mest av alt; å reie opp senga om morgonen når eg står opp. eg sender snap til mamma og spør om eg får vaksenpoeng for struktur og ståpå vilje. får skeptisk mja… tilbake og er nøgd. forresten kan eg avsløre at dagen har ein tendens til å bli finare, dersom ein står opp tidleg. [eller kanskje det, som det meste av det meste, er ein ynde forbeholdt våren. alt er tross alt litt bedre og litt vakrare og litt enklare om våren. til og med dei vanskelege tinga]. eg likar å vakne til lyset.

to. eg les the paris review. det er blitt ein slags tradisjon. ein luksus eg tillater meg om morgonen medan eg samlar opp vaksenpoeng og forberedar meg til å ta tbanen til blindern for å vere produktiv. det er så behagleg. til og med i nettformat, og eg les om djuna barnes og forfattarar som enten er døde eller lever. dikt og noveller, klikkar meg inn på dronning victoria si dagbok, som no ligg ute på internett og drøymer om å ein gong skrive for dei sjølv. dessutan er det lov å byrje dagen med kaffi og knekkebrød og the paris review. for det er jo eit litterært tidsskrift. og eg studerar jo litteratur, så vel som kunst, og eg klarar ikkje å la ver. på lista over ting eg ønsker meg til fødselsdagen min om ikkje lenge står det lp-spelar, morgenbladet abonnement, the paris review [gjerne abonnement] og solsikker. på tbanen prøver eg å lese bøker. leste heile det handlar om dig av sandra beijer på tbana. fram og tilbake. [den er forresten veldig god og veldig fin]. i forelesningane drikker eg lunka kaffi og skriver. litt notatar, men for det meste løynde, skjønnlitterære tekstar ingen får lese. kvar dag er eg innom lesesalen og prøver å vere produktiv, men blir avbrutt av telefonar eller meldingar som skjuler innbydelsar til kaffi og kjederøyking. samla og åleine har det blitt ein overvekt av timar brukt i ivar aasens hage med sola i andletet, korrupterte lunger og diskusjonar som varierar med alt frå obskure regissørar på 60- og 70-talet til naturvern. eg visste at denne bacheloren ville gjere meg [meir] pretensiøs. eg er ei av dei no, ei av dei pretensiøse humaniora jentene. før bacheloren er over finn de meg vel i fransk beret og raude lakksko. eg ringer mamma på kveldane og ho fortel om livet heime, om studiane sine og om korleis det går med veslebror. eg har frysaren full av laksefiletar etter at det var salg på joker og eg brukar kveldane på å utsette å skrive formalanalysen om giottos fresco maleri i arena kapellet samanlikna med takmaleria i ål stavkyrkje.

bilde: Ernst Ludwig Kirchner, “Lovers in the Library.”

søndag, mars, flora & sjokolade

kk_300314_0002kk_300314_0001kk_300314_0012kk_300314_0014kk_300314_0015kk_300314_0027kk_300314_0029kk_300314_0061kk_300314_0034kk_300314_0038kk_300314_0036kk_300314_0054kk_300314_0040kk_300314_0063kk_300314_0068kk_300314_0069kk_300314_0070

på laurdag sendte eg melding til ane og spurte om vi ikkje kunne finne på noko fint på søndag. eg elskar jo søndagar, og saknar å ha fine, rolege søndagar med nokon. vi fekk med oss maren og møttes til kaffi på eds før vi tusla vidare til botanisk hage. vi åt årets fyrste uteis, gjekk gjennom fjellhagen, var innom viktoriahagen og rota oss inn på ei utstilling om sjokolade der det sto veldig mykje om luis XVs elskerinners og luis XIVs forhald til sjokolade. etter det tusla vi frå botanisk hage tilbake til løkka, der vi kjøpte jordbær til 13 kroner korga på sultan, sa hejdå til kvarandre og reiste kvar vår veg til kvar våre kvalifiseringsoppgåver. fin søndag.

1 2 3 32